-AK Parti’nin kapatılmaması kararını nasıl yorumluyorsunuz? Eğer bunun tersi olsaydı, bu Türkiye-AB ilişkilerine nasıl yansırdı?
Ak Parti’nin kapatılmama kararının ardından, Türkiye’nin yabancı dostlarının rahat bir nefes aldıkları açık. Laiklik ve modern, ılımlı İslam arasındaki çatlaklar yoğunluğunu koruyor ve yakından izlenmeleri gerekiyor. Liberal eğilimli bazı yabancı basının, bu kültürler çatışmasında neyin gerçekten liberal olduğunu belirlemekte güçlük çektiğini görmek oldukça ilginç. Eğer Ak Parti kapatılsaydı, Türkiye AB beklentilerinden vazgeçmek durumunda kalabilirdi.”
-Kıbrıs’ta son gelişmelere ve 3 Eylül’de başlaması planlanan yeni görüşmelere yönelik düşünceleriniz neler? Kıbrıs’ta bir çözüm olabileceği yönünde iyimser misiniz? Adada ulaşılacak bir çözüm, Türkiye’nin AB üyeliğini nasıl etkiler?
Hristofyas’ın Başkan olarak seçilmesi bence Kıbrıs’ta 2004 yılından bu yana meydana gelen en iyi gelişme. Yeni bir fırsat penceresi açıldı ve bunun değerlendirilmesi gerekiyor. 2004 yılından sonra, çözüm yönünde çok olumlu bir tablo oluşmadığını söylemek gerekli. Bence, hem Ankara hem de Atina çözüm için hazır. Buradaki en önemli soru, Hristofyas’ın Güney Kıbrıslılar'ın oyunu alıp alamayacağı. Bu konuda yardıma ihtiyacı olabilir. Ankara’nın da bu durumu takdir etmesi gerekir. Çözüm bulunması, Türkiye dahil, herkes için karlı olacaktır.”
-Akdeniz Birliği, Rusya’nın enerji başta olmak üzere bir çok alanda artan rolü dikkate alındığında, Avrupa entegrasyonunun ve küresel bir güç olarak AB’nin geleceğini nasıl görüyorsunuz?
Öncelikle Akdeniz Birliği” kavramı, Sarkozy’nin değişken tavırları yüzünden zedelendi. Akdeniz Birliği düşüncesi iyi bir mantığa sahip olsa da, AB çıkarları ile çatışabilir. AB, kendi sınırları konusunda her zaman dikkatli ve korumacı olmuştur ve bunu bir oyun alanına dönüştürmez. Bu noktada Merkel’in Sarkozy’den çok daha etkin olacağını düşünüyorum. Öte yandan AB, Rusya’ya karşı tutarlı bir politika geliştirmeye çalışıyor. Bölgedeki yeni enerji politikaları söz konusu olduğunda, farklı çıkarlar gündeme geliyor. Rusya’nın da sağı solu belli olmayan, gizemli bir ortak olduğu da ortada. Her iki durum da AB’nin küresel bir güç olarak hareket etmesini güçlendiren konular. Geçmişte Almanya’nın da olduğu gibi, AB ekonomik bir dev olsa da, siyasi bir cüce olmaya devam ediyor. AB için en iyi strateji ‘soft power’ kullanmak. ‘Hard power’ konularında ise, AB’nin ‘birlik’ arayışı devam edecek.”
- Türkiye’nin AB kamuoyuna hakim olan kötü imajını değiştirmek için yapılması gerekenler neler?
Türkiye için gerekli olan çözümlerden biri iç sisteme yönelik; yani insan hakları reformları, ordunun siyasi konulara müdahale etmemesi gibi. Avrupa’dan gelen eleştirilerin sona ermesi için bu yönde daha yapılacak çok şey var. Türkiye’nin dikkat etmesi gereken bir diğer konu da, Kıbrıs gibi dış politika konularında cesur davranmak. Bence bir diğer sorun da Türkiye’nin kültürel olarak çok fazla Amerikancılığa yoğunlaştığı. Oysa Avrupacılığa yatırım yapmanız gerekli. Bu da, kamuoyu algısını değiştirmek için, kıta Avrupa’sında kültür ve eğitime yönelik programlar gerçekleştirmek anlamına geliyor. Öte yandan Türkiye’nin ‘Yunan’ geçmişi konusunda daha rahat davranması gerektiğini düşünüyorum. Eğer bir Fransız, klasik Yunan’a dayalı bir Avrupa vizyonunu savunuyorsa, Türkiye neden kendine güvenerek, ‘ben de bu mirasın bir parçasıyım’ demiyor? Eğer Avrupa Hıristiyan’sa, dünyanın en büyük ikinci Hıristiyan Kilisesi’nin İstanbul’da olduğu neden beyan edilmiyor? Türkiye’nin ortaya koyabileceği iddiaları var. Klasik Yunan tarihi, Ege’yi ayırmıyor. Büyük İskender kıtaları yönetti. Türkiye geçmişi konusunda daha rahat davrandığında, Batı Avrupa da Türkiye’yi kabul etmeyi öğrenecektir. 
